Στα σπίτια του καλοκαιριού, τα μεσημέρια διαστέλλονται στο χρόνο και αράζουν στην αυλή με την κληματαριά και τον ανεμιστήρα και τα μαξιλάρια στις σκάλες, τρώνε βότανα και κάππαρη, πίνουν τσίπουρο και φωνάζουνε τα τζιτζίκια και τους φίλους. Και φωνάζουνε κι αυτούς που ήρθαν από αλλού και φτιάξαν τα σπίτια του καλοκαιριού, να τα χουν δικά τους όλους τους μήνες, να ξυπνάνε με τη θάλασσα κάθε πρωί ώσπου να τελειώσει το σύμπαν.

Τα σπίτια του καλοκαιριού έχουν εκείνη την πρώτη φορά που βρισκόμαστε μαζί στου χρόνου την ετήσια σιέστα, όλοι εμείς που μαστε τυχεροί να μαστε φίλοι κάποιων, σ΄ ένα άδειο στενό στην Άνω Σύρα, που χει μάγια τόσα που κάνει τους ανθρώπους να της γράφουν νότες κι αράδες από τότε που ξεκίνησαν να φτιάχνονται τραγούδια.

@Maison de Μεζέ, Άνω Σύρος, Ελλάδα

πηγή: https://keinort.wordpress.com